W skrócie
Wskaźnik Software Carbon Intensity (SCI), opublikowany jako ISO/IEC 21031:2024, to ((E × I) + M) na R: zużyta energia razy intensywność emisji sieci liczona metodą lokalizacyjną, plus część emisji wbudowanych w sprzęt, podzielone przez jednostkę funkcjonalną, np. jedno zapytanie lub jeden dokument. Należy wybrać jednostkę, wyznaczyć granice, zebrać lub oszacować każdy składnik i przeliczać wynik po każdej zmianie.
Kroki
- Należy wybrać jednostkę funkcjonalną odpowiadającą wartości funkcji, np. na zapytanie lub na dokument.
- Należy zapisać granice systemu, czyli jaki sprzęt i jakie usługi są uwzględnione.
- Należy zmierzyć lub oszacować energię (E) zużytą przez funkcję w danym okresie.
- Należy pomnożyć ją przez intensywność emisji sieci (I) liczoną metodą lokalizacyjną dla miejsca i czasu działania.
- Należy dodać część wbudowanych emisji sprzętu (M) za ten sam okres.
- Należy podzielić wynik przez liczbę jednostek funkcjonalnych (R) dostarczonych w tym okresie.
SCI zamienia ślad funkcji AI we wskaźnik, który można śledzić i poprawiać. To wskaźnik względny, a nie suma, więc pokazuje, czy każde zapytanie staje się bardziej ekologiczne, nawet gdy korzystanie rośnie.
Co wchodzi do wzoru?
SCI = ((E × I) + M) na R
| Składnik | Znaczenie | Skąd go wziąć dla AI |
|---|---|---|
| E | Zużyta energia w kWh | Pomiar własnych serwerów lub GPU; dla hostowanych API szacunek na podstawie tokenów |
| I | Intensywność emisji sieci liczona metodą lokalizacyjną, gCO₂e/kWh | Regionalne dane o sieci, najlepiej godzinowe |
| M | Emisje wbudowane przypisane do okresu | Dane producenta sprzętu lub dostawcy chmury, rozdzielone według czasu użycia |
| R | Jednostka funkcjonalna | Na zapytanie, na odpowiedź, na dokument, na udane zadanie |
Wytyczne Green Software Foundation dotyczące składnika I zalecają możliwie najczęstsze dane dla konkretnego regionu. Średnie należy stosować tylko wtedy, gdy nie ma nic dokładniejszego.
Czego specyfikacja nie dopuszcza
Środki rynkowe, takie jak certyfikaty energii odnawialnej, umowy zakupu energii (PPA) i kompensacje, nie obniżają wskaźnika SCI. Wynik spada tylko wtedy, gdy oprogramowanie zużywa mniej energii, działa w danym czasie na czystszej energii elektrycznej lub korzysta z mniejszej ilości sprzętu.
Częste błędy
- Wybór jednostki, która ukrywa marnotrawstwo. „Na wywołanie” pomija ponowne próby; „na udane zadanie” ich nie pomija.
- Ciche pominięcie M. Jeśli nie da się oszacować emisji wbudowanych, należy to zaznaczyć w opisie granic.
- Porównywanie wyników o różnych granicach lub jednostkach między zespołami.
Powiązane: szacowanie energii wywołań API AI oraz uwzględnianie śladu węglowego wbudowanego w sprzęt. Pełna metoda pomiaru jest opisana na stronie jak mierzyć energię AI.
Źródła
- Software Carbon Intensity (SCI) specification, Green Software Foundation (2024)
- ISO/IEC 21031:2024 Software Carbon Intensity (SCI) specification, ISO (2024)
- SCI guidance: carbon intensity (I), Green Software Foundation (2024)
Powiązane
Jak śledzić zużycie energii przez AI na zadanie, a nie tylko łącznie?
Należy wybrać jednostkę funkcjonalną, na przykład na dokument lub na udane zadanie, rejestrować względem niej energię i jakość i podawać ją obok sumy.
Jak uwzględnić ślad węglowy wbudowany w sprzęt AI?
Należy doliczyć emisje z produkcji chipów i serwerów AI: przypisać udział według czasu użycia, pytać dostawców o dane i dłużej używać sprzętu.
Jak sprawdzić emisyjność mojej sieci elektroenergetycznej?
Skąd brać dane o emisyjności sieci do obliczania śladu AI: regionalne, godzinowe źródła, takie jak GB Carbon Intensity API i Electricity Maps.
Jak mierzyć zużycie energii i emisje AI
Praktyczny przewodnik po pomiarze lub szacowaniu energii i emisji AI: narzędzia, granice systemu, wskaźniki na zadanie i uczciwa niepewność.